Στα μέσα Μαρτίου άλλη μια ομάδα προσφύγων από τον πόλεμο της Συρίας, θα χαθεί σε μια προσπάθεια να βρει άσυλο στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας. Στις 19 Μαρτίου, στην ακτή της Λέσβου η θάλασσα έβγαλε νεκρά τα σώματα μιας μητέρας με τα δύο της παιδιά, μια 17χρονη έγκυο, έναν ανήλικο και έναν άντρα, όλοι και όλες πρόσφυγες από τη Συρία.Οι υπόλοιπες προσφυγικές οικογένειες που ήταν στη λέμβο αγνοούνται. Σύμφωνα με την «Ύπατη Αρμοστεία» ανάμεσα στους αγνοούμενους είναι: «Μια πενταμελής οικογένεια και ένας 14χρονος, που ζούσαν στην Ελλάδα, αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Συρία εξαιτίας της οικονομικής κατάστασης στη χώρα μας, και στη συνέχεια τράπηκαν εκ νέου σε φυγή από τη Συρία λόγω του πολέμου.»

Στο συγκεκριμένο ναυάγιο, υπάρχει ένα σημαντικό στοιχείο το οποίο ανέδειξαν οι συγγενείς των προσφύγων, όπως και πρωτοβουλίες και οργανώσεις δικαιωμάτων. Ανάμεσα στους πρόσφυγες που χάθηκαν με την προσφυγική λέμβο στο Αιγαίο υπήρχαν παιδιά που γεννήθηκαν εδώ και μεγάλωσαν χωρίς ιθαγένεια και δικαιώματα. Ο πατέρας του ενός μάλιστα εργάζονταν νόμιμα εδώ για 15 χρόνια, χωρίς ο γιος του να δικαιούται βίζα. Η μεταναστευτική ζωή ταυτίζεται λοιπόν με την προσφυγική και με τα προβλήματα της δεύτερης γενιάς των μεταναστευτικών/ προσφυγικών οικογενειών Η ιθαγένεια και τα δικαιώματα είναι πόροι και προνόμια που οριοθετούν για τα κράτη – φονιάδες και τους υπηκόους τους το δικαίωμα στη ζωή ή την εξόντωση χωρίς ενόχους..

Το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης (και των κοινωνιών της) δεν είναι απλά η ανεπάρκεια σε θεσμούς προστασίας, αλλά οι στρατιωτικοί και τεχνολογικοί θεσμοί πολέμου ενάντια στη μετανάστευση. Οι θάνατοι των προσφύγων είναι δολοφονίες των ευρωπαϊκών κρατών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με τις νάρκες, τους φράχτες, τους παράνομους εγκλεισμούς ακόμα και ανήλικων παιδιών, τις επαναπροωθήσεις, τα βασανιστήρια και την άρνηση ασύλου. Οι πολιτικές εξόντωσης και εγκλεισμού των μεταναστών/τριών και των προσφύγων συνδέονται με όλες τις πολιτικές που εξαναγκάζουν τη μεταναστευτική ζωή στην παρανομία (με στόχο την βαθύτερη εκμετάλλευση της ζωής και της εργασίας της) και σε επικίνδυνες στρατηγικές επιβίωσης, από τις οποίες επωφελούνται οι κρατικές μαφίες των “μεγάλων” και των “μικρών” εκμεταλλευτών. Στην περίπτωση των παιδιών που γεννήθηκαν εδώ και χάθηκαν στο Αιγαίο (ως δύο φορές πρόσφυγες), αναδεικνύεται παράλληλα και η κοινωνική και πολιτική ευθύνη όσων κλείνουν τα μάτια στις επιπτώσεις των φυλετικών και ρατσιστικών διακρίσεων στο νόμο για την ιθαγένεια, ουσιαστικά το νόμο του αίματος και της βιολογικής και κληρονομικής καθαρότητας του έθνους. Είναι χαρακτηριστικό πως μόνο μετά τον πνιγμό, στα κείμενα των γηγενών θεσμών και οργανώσεων οι νεκροί χαρακτηρίζονται ως «άτομα». Αν επιβίωναν θα ήταν οι «λαθραίοι», θα δούλευαν χωρίς δικαιώματα για την οικονομία των αφεντικών, θα ήταν στο στόχαστρο των ρατσιστών.

Οι ζωές των προσφύγων, των μεταναστών και των οικογενειών τους φαίνεται πως δεν έχουν καμία αξία για τα κράτη και τις κοινωνίες της Ευρώπης, παρά μόνο για τις τσέπες των αφεντικών και των προνομιούχων υπηκόων τους. Ο νόμος υπάρχει μόνο για να προστατεύει τις ζωές και τις κοιλιές (τα “συμφέροντα”) όσων έχουν τα εθνικά και φυλετικά διαπιστευτήρια με το ευρωπαϊκό διαβατήριο και την αστυνομική ταυτότητα. Ακόμα και η οργή ή η διαμαρτυρία των ντόπιων εξεγερμένων έχει φυλετικά κριτήρια. Όταν δολοφονείται ή βασανίζεται ένας λευκός από τα σώματα ασφαλείας, η ταύτιση είναι πιο εύκολη. Όταν όμως η μεταναστευτική ζωή εξοντώνεται γιατί ακριβώς αμφισβητεί τη δολοφονική κανονιστικότητα των συνόρων και των εθνών κρατών, τότε η ελληνική κοινωνία αδιαφορεί, συγκαλύπτει, σιωπά, και άρα συναινεί στην εξόντωση. Οι πρόσφατοι πνιγμοί των προσφυγικών οικογενειών, έρχονται να προστεθούν στους 16.500 από τους (τεκμηριωμένους μόνο) θανάτους μεταναστών και προσφύγων λόγω ρατσιστικών πολιτικών εισόδου στην Ε.Ε. από το 1993. Συχνά έρχονται από χώρες στις οποίες υπάρχει πόλεμος και εκμετάλλευση με την ευθύνη των ευρωπαϊκών στρατών και τη συμμετοχή του ελληνικού κράτους, όπως στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Έρχονται από τον πόλεμο, δικαιούνται άσυλο, και αντί για αυτό η ζωή τους εξαρτάται από τους ρατσιστικούς θεσμούς εξόντωσης μεταναστών στα σύνορα και από την εκμετάλλευση της χωρίς δικαιώματα εργασίας τους στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών.

Και ενώ φαίνεται πως έχουν καταργηθεί πάλι τα περίφημα ανθρώπινα δικαιώματα στο Αιγαίο, και η κίνηση των προσφύγων είναι απαγορευμένη μέχρι θανάτου, η ίδια θάλασσα είναι «διεθνή ύδατα» για να κόβουν βόλτες οι στόλοι των εθνικών και πολυεθνικών στρατών, είτε για τον «πόλεμο ενάντια στη μετανάστευση», είτε για να δίνουν στρατιωτική κάλυψη σε ανθρωποσφαγές, είτε για τα πετρέλαια, είτε για τα γεωπολιτικά συμφέροντα των αφεντικών της Ελλάδας, της Τουρκίας, του ΝΑΤΟ, της Ρωσίας κτλ. Και κάπου ανάμεσα σε νεκρούς πρόσφυγες και γεωπολιτικά στρατιωτικά κόλπα, πολλοί υπήκοοι έχουν πειστεί πως το μεγάλο πρόβλημα είναι απλά οι τραπεζικές τους καταθέσεις, νομίζοντας πως οι κάνες των όπλων των εθνών – κρατών τους είναι φτιαγμένες για να σημαδεύουν αποκλειστικά τον αδύναμο «άλλον».

Ένα παράδειγμα μόνο του κοινωνικού και του κρατικού φασισμού είναι και η στρατιωτική διαχείριση των παιδιών των προσφυγικών και μεταναστευτικών οικογενειών. Τα παιδιά, μαθαίναμε κάποτε, είναι η ελπίδα για το αύριο, για ένα καλύτερο κόσμο. Δεν υπάρχει όμως αύριο για μια κοινωνία που ανέχεται στο σώμα της, τις πολιτικές εξόντωσης και φυλάκισης μεταναστών και ανήλικων προσφύγων ή το να ποινικοποιούνται άνθρωποι από τη γέννα, και να ζουν χωρίς ίσα δικαιώματα. Δεν υπάρχει ελπίδα για τις κοινωνίες που σιωπούν και αδιαφορούν για αυτά τα εγκλήματα. Αν κάτι οφείλει να μάθει η ανθρωπότητα από τους ολοκληρωτικούς εφιάλτες του χθες και του σήμερα, είναι το εξής: αν αδιαφορήσεις για αυτούς που είναι φυλακισμένοι μέσα σε στρατόπεδα, ο νόμος του στρατοπέδου θα έρθει και για σένα. Είναι υποκριτικό να αναρωτιόμαστε πως προέκυψε η δική μας υποτίμηση, της ζωής μας και της εργασίας μας, όταν για χρόνια μεγαλώνουν δίπλα μας εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών χωρίς τα στοιχειώδη κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Στην Ελλάδα, 200.000 παιδιά εξαιρούνται από πολιτικά δικαιώματα εξαιτίας των ρατσιστικών αλλαγών στο νόμο για την ιθαγένεια, ανάμεσα τους ήταν και οι πρόσφυγες που χάθηκαν στη Λέσβο. Το ζήτημα της ιθαγένειας συνδέεται άμεσα με όλες τις άλλες φυλετικές και εθνικές πολιτικές εξόντωσης και εξαίρεσης, από το άσυλο μέχρι τους οικονομικούς εκβιασμούς για να ανανεώνει κανείς την άδεια παραμονής.

Οι αγώνες για την ισότητα, την ελευθερία και την αλληλεγγύη οφείλουν να συνδεθούν με τους αγώνες για την κατάργηση της ταξικής κοινωνίας και των διακρίσεων που παράγει. Όσοι ονειρευόμαστε ένα κόσμο αλληλεγγύης και ισότητας, χωρίς σύνορα και εθνικούς ή ταξικούς διαχωρισμούς ας σταθούμε μαζί στους αγώνες των μεταναστών και των μεταναστριών, στις διεκδικήσεις τους για ισότητα και στις εξεγέρσεις των προσφύγων και των μεταναστών ενάντια στα κολαστήρια του κρατικού εγκλεισμού και ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό. Παράλληλα, να υποστηρίξουμε την ελευθερία της ανθρώπινης μετακίνησης, τις ζωές όσων ζουν χωρίς χαρτιά και συνεχίζουν να διαπερνούν και να αμφισβητούν τα σύνορα παρά τις δολοφονικές πολιτικές των αφεντικών και τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Με τους μετανάστες και τις μετανάστριες θα είμαστε μαζί στους αγώνες τους για το άσυλο, για τα χαρτιά, για ίσα δικαιώματα όλων των παιδιών, χωρίς προϋποθέσεις, όπως και στους αγώνες ενάντια στην παρανομοποίηση της μετανάστευσης. Είμαστε μαζί σε κοινούς αγώνες για ισότητα, αλληλεγγύη και ελευθερία για όλους και όλες, ενάντια στις βλέψεις των εθνών κρατών, των καταπιεστών και των εκμεταλλευτών. Υπερασπιζόμαστε την ελευθερία της μετακίνησης για κάθε άνθρωπο, αγωνιζόμαστε να μπλοκάρουμε την κίνηση της πολεμικής μηχανής των καπιταλιστών και των εθνικιστών λακέδων τους, αγωνιζόμαστε ενάντια στην υποτίμηση της ζωής μας από τα αφεντικά.

Αγώνας Ταξικός Αντιφασιστικός!

Κατάληψη Rosa Nera

ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΟΠΗΓΑΔΙ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ, ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΜΕ ΚΕΦΑΛΙΑ ΥΨΩΝΟΥΜΕ ΓΡΟΘΙΕΣ !

Στις 20 Μαΐου 2010, στις 9 το βράδυ, ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας μπούκαραν στο σπίτι οικογένειας στις Βουκολιές Χανίων και ζήτησαν από τους γιούς να τους ακολουθήσουν. Μπροστά στα μάτια των ανήλικων αδελφών τους, χωρίς ένταλμα και χωρίς καμία προειδοποίηση, επιδίωξαν να δημιουργήσουν ένταση σπρώχνοντας τη μητέρα τους για να προκαλέσουν τη βίαιη αντίδρασή τους. Μετά από δύο ώρες τραμπουκισμού η αστυνομία αποχώρησε ύστερα από τη σθεναρή άρνησή τους να ακολουθήσουν τους αστυνομικούς που είχαν παράνομα εισέλθει σπίτι τους. Το «έγκλημα» των δύο νέων και της οικογένειάς τους ήταν ότι είχαν ενημερώσει τους συγχωριανούς τους στην περιοχή του Αποπηγαδιού για την επέλαση της γαλλικής πολυεθνικής EDF μέσα στις ιδιοκτησίες τους προκειμένου να τοποθετηθούν ανεμογεννήτριες και, στο μέλλον, να κατασκευαστούν υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις με χρήση των πολύτιμων νερών της περιοχής. Η επέλαση πραγματοποιήθηκε τελικώς χάρη στη συνεχή παρουσία των ΜΑΤ κατά τη διάρκεια των εργασιών.

Τρία χρόνια αργότερα, στις 10 Απριλίου 2013, δυνάμεις των ΕΚΑΜ εισβάλουν στα σπίτια δύο κατοίκων στην Ιερισσό Χαλκιδικής στις 3 τα ξημερώματα σπάζοντας την εξώπορτα και παίρνουν σηκωτούς με τις πυτζάμες δύο άντρες μπροστά στα μάτια των συζύγων και των παιδιών τους. Αντί να τους πάνε στο οικείο αστυνομικό τμήμα εξαφανίζονται, και αργότερα μαθεύεται ότι τους πήγαν στην ασφάλεια Θεσσαλονίκης. Το «έγκλημα» των δύο, που τελικώς συνελήφθησαν ως ύποπτοι βαρέων κακουργηματικών πράξεων, είναι ότι συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα των ντόπιων κατοίκων ενάντια στα μεταλλεία χρυσού που παραχωρήθηκαν δωρεάν από το κράτος σε μια σύμπραξη καναδικής εταιρείας με τον εργολάβο-καναλάρχη Μπόμπολα. Χάριν της «επένδυσης» αυτής που γίνεται και με κρατική χρηματοδότηση και τη συνεχή παρουσία των ΜΑΤ, εκατοντάδες αιωνόβια δέντρα κόβονται, πρωτογενείς παραγωγικές δραστηριότητες ξεριζώνονται και, κυρίως, το  νερό και το έδαφος της ευρύτερης περιοχής μολύνεται με δηλητήρια όπως το κυάνιο και το αρσενικό.

Το να ζούμε σε ένα όμορφο και υγιές περιβάλλον (φυσικό και κοινωνικό) δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα των κυβερνώντων. Τώρα, με το πρόσχημα της κρίσης,  οι μάσκες πέφτουν.  Εφαρμόζεται άγρια καταστολή σε όσους και όσες υπερασπίζονται τα αυτονόητα: τη φύση, την κοινωνική ευημερία  και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ακόμα μια φορά στο όνομα της ανάπτυξης (της κυριαρχίας! ), γίνονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα σε βάρος  της κοινωνίας. Η μόνη αξία που διέπει  την καταστροφή του δάσους των Σκουριών, του βουνού του Αποπηγαδίου και πόσων άλλων τόπων που δεν χωράνε σε μια κόλα χαρτί, δεν είναι η αναβάθμιση της ζωής μας. Είναι η αναβάθμιση των τραπεζικών λογαριασμών  των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών και των ντόπιων εργολάβων-καναλαρχών.

Απέναντι σε αυτή τη λεηλασία, προτάσσουμε την αγωνιστικότητα και την αντίσταση. Απέναντι στην καταστολή και το φόβο, προτάσσουμε τη συνεργασία και την αλληλεγγύη.

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Σάββατο 18 Μαΐου, 8μμ, Πλατεία Αγοράς, Χανιά

Με τη συμμετοχή των καλλιτεχνών: Μιχάλης Λουφαρδάκης, Γιάννης Μαραγκάκης, Γιάγκος Χαιρέτης, Χαλικούτηδες και Ελισάβετ Βερούλη.

Παγκρήτιο δίκτυο αγώνα ενάντια στις βΑΠΕ

κατάληψη Rosa Nera, Κοινωνικό στέκι/στέκι μεταναστών

Ενάντια στην ποινικοποίηση της κριτικής, αγώνας για αξιοπρέπεια.

Την Τρίτη 2 Απριλίου, στις 20:00μμ φιλοξενούμε στην Κατάληψη Rosa Nera την Πρωτοβουλία Ενημέρωσης και Δράσης για την υπόθεση Στέλιου Αλεξανδρόπουλου…

Το 2006 ο καθηγητής Στέλιος Αλεξανδρόπουλος διαπιστώνει και τεκμηριώνει παρατυπίες και “εύνοιες” υπέρ συνδικαλιστών των κυρίαρχων παρατάξεων στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης κατά τη διαδικασία επιλογής φοιτητών για το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα. Συνεπής στους αγώνες του για αξιοκρατία και διαφάνεια στο δημόσιο πανεπιστήμιο, παίρνει την απόφαση να υπερασπιστεί την εργασιακή του αξιοπρέπεια και το μέλλον των φοιτητών ερχόμενος αντιμέτωπος με ένα καθεστώς τρομοκράτησης, ένοχης σιωπής, συναλλαγών και διαφθοράς. Αυτή την απόφαση την πλήρωσε τελικά με την ίδια του τη ζωή: οι ίδιοι καθηγητές που συντόνισαν τη συνδιαλλαγή μαζί με την Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Κρήτης μεθόδευσαν και την πειθαρχική δίωξη του Αλεξανδρόπουλου για «συμπεριφορά απάδουσα προς το κύρος του πανεπιστημίου». Δίωξη που έγινε εν κρυπτώ και θα οδηγούσε ακόμη και στην απόλυση του καθηγητή. Ο καθηγητής κατέληξε προδομένος από την καρδιά του μέσα στο γραφείο του ύστερα από την φίμωσή του στη συνέλευση του τμήματός του όπου μάταια επιχείρησε να ενημερώσει τους συναδέλφους του για τη δίωξη που του ασκούνταν…

Θεωρούμε πως η υπόθεση Αλεξανδρόπουλου είναι μια κομβική περίπτωση ποινικοποίησης πολιτικών δικαιωμάτων και μιας αγωνιστικής και ανιδιοτελούς στάσης υπεράσπισης της εργασιακής αξιοπρέπειας. Είναι μια υπόθεση που επιδιώχτηκε να «θαφτεί» από την επικαιρότητα, αλλά και όταν έφτασε σε δίκη 7 χρόνια μετά, οδήγησε στην πρωτόδικη αθώωση των υπαίτιων δίνοντας ένα σαφές πολιτικό μήνυμα στήριξης της διαφθοράς στα πανεπιστήμια. Στη δίκη αυτή οι συνήγοροι των κατηγορούμενων κινητοποίησαν ασφαλίτες και ροπαλοφόρους ένστολους από την ασφάλεια Ρεθύμνου, ώστε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες να υπόκεινται σε συνεχόμενους σωματικούς ελέγχους (μέχρι και 6-7 φορές κάθε άτομο!) κατά την είσοδό τους στην αίθουσα του δικαστηρίου, ενώ κάποιοι από αυτούς φρουρούνταν στενά. Το στίγμα ήταν σαφές: καταστολή και εκφοβισμός όσων επιθυμούν διαφάνεια και αξιοπρέπεια στα πανεπιστήμια, όσων διαφυλάσσουν τη συλλογική μνήμη γύρω από την υπόθεση Αλεξανδρόπουλου.

Η υπόθεση αυτή παραμένει επίκαιρη. Με τον ίδιο νόμο, του 1932(!) που ασκήθηκε η δίωξη Αλεξανδρόπουλου, διώκεται στα Χανιά ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης Δημήτρης Πατέλης, επειδή άσκησε δημόσια κριτική στις πρυτανικές αρχές του ιδρύματος αλλά και τις τοπικές αρχές.. Η κατηγορία μας θυμίζει με τραγικό τρόπο τον Στέλιο Αλεξανδρόπουλο: «διαγωγή απάδουσα στην αξιοπρέπεια του πανεπιστημιακού δασκάλου».

Ο εισαγγελέας πρωτοδικών Ρεθύμνου άσκησε έφεση για την υπόθεση Αλεξανδρόπουλου και οι υπαίτιοι οδηγούνται και πάλι στο εδώλιο, σε δίκη που θα γίνει στο Εφετείο Χανίων. Η δίκη θα ξεκινήσει την Τετάρτη 3 Απριλίου 2013. Καλούμε όλους και όλες να είναι εκεί.

Επίσης, την προηγούμενη μέρα, Τρίτη 2 Απριλίου 2013 στις 20:00, θα γίνει στη Rosa Nera εκδήλωση ενημέρωσης για την υπόθεση Αλεξανδρόπουλου με τη συμμετοχή πρώην συναδέλφων και φοιτητών του, αλλά και σημερινών φοιτητών του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης, μέλη της Πρωτοβουλίας για την υπόθεση Στέλιου Αλεξανδρόπουλου. Η ενημέρωση είναι σημαντική διότι, όπως έλεγε και ο ίδιος,

“Η μνήμη βοηθάει πάντα την κριτική στάση”

(φράση από τις τελευταίες χειρόγραφες σημειώσεις του Αλεξανδρόπουλου, Μάης 2006)

Στις 29 Ιουνίου του 2011, ημέρα της ψήφισης στη βουλή του “Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος”, σύσσωμη η κοινωνία βρέθηκε σε δρόμους και πλατείες αρνούμενη να νομιμοποιήσει ηθικά αποφάσεις που παίρνονται για αυτήν χωρίς την συναίνεσή της. Αποφάσεις που την καταδικάζουν σε αργό θάνατο, από τους εκπροσώπους ενός ανήθικου -κατ” επίφαση αντιπροσωπευτικού- κλεπτοκρατικού συστήματος. Αποφάσεις που πάρθηκαν παράλληλα με το μακελειό της πλατείας Συντάγματος, με το όργιο καταστολής και απρόκλητης βίας από τα δολοφονικά τάγματα των ΜΑΤ, απέναντι σε εκατοντάδες χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές. Στα Χανιά, όπως και σε άλλες πόλεις της επικράτειας, η οργή και η αγανάκτηση του λαού ξέσπασε και πάνω στα πολιτικά γραφεία των εκπροσώπων της τότε συγκυβέρνησης. Είναι γνωστό πως οι ανήθικοι βάζουν τα γραφεία τους πάνω από τις ζωές των ανθρώπων. Ήταν επόμενο να θελήσουν να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους παριστάνοντας τα θύματα, σπιλώνοντας συλλήβδην τις λαϊκές αντιδράσεις ως εγκληματικές ενέργειες “κάποιων αγνώστων”.

Μήνες μετά, η αστυνομία ξεκίνησε έρευνες που κατέληξαν σε μια δικογραφία-έκτρωμα. Μια δικογραφία που ενώ παραδέχεται πως δεν μπόρεσε να βρει ποιοι μπήκαν στα βουλευτικά γραφεία, διώκει 8 πολίτες με την γελοία κατηγορία της απλής συμμετοχής τους στην πορεία, συνεπικουρούμενη από υλικό καμερών που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές! Από όλους τους διαδηλωτές εκείνης της ημέρας, 8 πολίτες βρέθηκαν να κατηγορούνται για την ίδια και τη μόνη πράξη που έκαναν και χιλιάδες συνδιαδηλωτές τους: για το ότι δηλ συμμετείχαν στην πορεία!

Εμείς οι 8 “τυχεροί” κατηγορούμενοι/ες δηλώνουμε πως πράγματι συμμετείχαμε στις κινητοποιήσεις χιλιάδων συμπολιτών μας την ημέρα της ψήφισης του “Μεσοπρόθεσμου”. Δηλώνουμε πως πορευτήκαμε το πρωί της ημέρας αυτής μαζί με άλλους 3.000 κατοίκους αυτής της πόλης, ανταποκρινόμενοι και μεις οι ίδιοι ως εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι, στο γενικό απεργιακό κάλεσμα της ΓΣΕΕ και άλλων κοινωνικών φορέων. Πως βρεθήκαμε με ανθρώπους κάθε ηλικίας και ιδιότητας το απόγευμα της ίδιας ημέρας στην πλατεία της Αγοράς, μοιραζόμενοι την ίδια αγανάκτηση για την βίαιη και άδικη ανατροπή της ζωή μας από την πολιτική που “εγκρινόταν” την ίδια ώρα στα έδρανα της βουλής – και από τους κοινοβουλευτικούς “αντιπροσώπους” του νομού μας. Δηλώνουμε πως ήμασταν παρόντες και παρούσες με την ψήφο μας στην πρωτόγνωρη αμεσοδημοκρατική διαδικασία, με την οποία πάνω από 1.000 συμπολίτες μας αποφάσισαν να ξανακατέβουν στους δρόμους της πόλης.

Δεν έχουμε παρά να επιβεβαιώσουμε τα λαγωνικά της Ασφάλειας Χανίων και να καλέσουμε τους συμπολίτες μας που βρέθηκαν και οι ίδιοι/ες σε κείνες τις κινητοποιήσεις, κάθε άνθρωπο που -είτε ήταν εκεί, είτε δεν ήταν- αντιλαμβάνεται την αδικία και την μεθόδευση αυτής της δίωξης προς το πρόσωπό μας, κάθε δημοκρατικό σύλλογο και φορέα, να μας σταθούν αλληλέγγυα σε αυτή τη μάχη. Να ορθώσουμε από κοινού το ανάστημά μας στην βιομηχανία διώξεων (36 πολίτες από 4 διαφορετικές κοινωνικές διαμαρτυρίες) που έχει στηθεί σε αυτήν την πόλη και θέλει να καταπνίξει κάθε φωνή αντίστασης αυτής της κοινωνίας απέναντι στους δυνάστες της, απέναντι σε κείνους που της κλέβουν το μέλλον και την αξιοπρέπεια.

Συλλογικότητες, σωματεία και φορείς των Χανίων, καλούν την τοπική κοινωνία σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα Δικαστήρια την Παρασκευή, 22 Μάρτη και 10:30πμ, όπου οι 8 διωκόμενοι καλούνται για ανάκριση, για να δοθεί μια δυναμική και συλλογική απάντηση στις μεθοδεύσεις για τον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών όλων μας.

Την Παρασκευή 1 Μάρτη στις 11 το πρωί, καλούνται για προανάκριση στην Ασφάλεια Χανίων 9 άνθρωποι των κινημάτων και των σωματείων της πόλης. Οι 9 καλούνται στην ασφάλεια, με πολιτική βούληση της κυβέρνησης των αφεντικών και των ντόπιων κολαούζων της, για την κατάληψη της αντιπεριφέρειας το Φλεβάρη του 2011.

Η κατάληψη έγινε ενάντια στα μέτρα υποτίμησης της ζωής και της εργασίας μας, και ήταν από τις πιο μαζικές κινητοποιήσεις που γνώρισαν τα Χανιά τα τελευταία χρόνια. Οι διώξεις είναι μαγειρεμένες με καταθέσεις από ψευδομάρτυρες της ασφάλειας Χανίων, και με εντολές γνωστών παράσιτων της ντόπιας πολιτικής μαφίας, δεξιών και ακροδεξιών βουλευτών και χαφιέδων.

Εννοείται πως θα είμαστε και εμείς εκεί. Συμμετέχουμε μαζί με τα κινήματα, τη νεολαία, τα πρωτοβάθμια σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους και κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο στην συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από την ασφάλεια (των αφεντικών) Χανίων.

Όλες και Όλοι λοιπόν την Παρασκευή 1/3, από τις 10:30 π.μ., στην Ασφάλεια Χανίων , όπου καλούνται οι 9, για προανάκριση.

-Καμία δίωξη στους 9 για την κατάληψη της περιφέρειας (Φλεβάρης 2012) και στους 11 για την πορεία στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου του 2011.
-Καμία ΕΔΕ/πειθαρχική δίωξη στους δημόσιους υπάλληλους που εμπεριέχονται στις δικογραφίες.

Αν κάποιοι είναι υπόλογοι στην κοινωνία, αυτοί είναι το οι νεοναζί ασφαλίτες / αξιωματικοί της ασφάλειας Χανίων που έχουν βασανίσει και απειλήσει ανθρώπους των κινημάτων (25 Μάρτη 2012).

Να διαδηλώνεις, να μιλάς, να γελάς, να κινδυνεύει η Ελ.Ας.

Εμπρός να πάρουμε πίσω τις κλεμμένες μας ζωές, αγώνας ταξικός αντιφασιστικός!!